Windykacja sądowa a upadłość konsumencka
Kiedy ściągnięcie długu nie jest możliwe w grę wchodzi windykacja sądowa, której celem jest uzyskanie nakazu zapłaty albo wyroku.
Windykacja sądowa to często ostateczność, z której korzystają wierzyciele. Tą z kolei poprzedzają najczęściej zwykłe wezwania do zapłaty, następnie ostateczne lub przedsądowe wezwania do uiszczenia kwoty. Z powodu na brak rezultatu powyższych wezwań, wierzyciele idą o krok dalej, kierując sprawę do Sądu, to znaczy przygotowują odpowiedni pozew, wysyłają do Sądu oraz oczekują na rozpoznanie.
Pozew taki ma na celu sprawienie, aby Sąd nakazał dłużnikowi spłaty istniejącego zadłużenia.
Wyróżnia się trzy postępowania, które możemy wykorzystać do załatwienia sprawy związanej z długiem, jest to postępowanie nakazowe, postępowanie upominawcze oraz postępowanie zwykłe.
Pierwsze z nich czyli postępowanie nakazowe uregulowane jest w art. 4841, który mówi, że owe postępowanie należy do właściwości sądów rejonowych i okręgowych. To do którego Sądu wierzyciel skieruje pozew zależy od wysokości zadłużenia – to znaczy, jeśli jest ono większe niż 75 tysięcy pozew zostanie skierowany do właściwego Sądu Okręgowego.
Kolejny artykuł k.p.c. wskazuje o przesłankach, jakie muszą zajść, aby Sąd wydał wyrok w trybie nakazowym a mianowicie, powód musi dochodzić roszczenia pieniężnego albo świadczenia innych rzeczy zamiennych, a okoliczności uzasadniające dochodzone żądanie muszą być udowodnione dołączonym do pozwu dokumentem urzędowym, zaakceptowanym przez dłużnika rachunkiem, wezwaniem dłużnika do zapłaty i pisemnym oświadczeniem dłużnika o uznaniu długu, zaakceptowanym przez dłużnika żądaniem zapłaty, zwróconym przez bank i niezapłaconym z powodu braku środków na rachunku bankowym, a także wekslem, umową, dowodem spełnienia świadczenia wzajemnego niepieniężnego, dowodem doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, wyciągiem z ksiąg bankowych.
Sąd rozpatruje pozew na posiedzeniu niejawnym, nie uczestniczą w nim strony. Pozytywnym efektem posiedzenia dla wierzyciela jest wydanie przez Sąd nakazu zapłaty. W nakazie tym Sąd wskazuje, aby w ciągu 14 dni od odebrania nakazu, dłużnik zaspokoił wierzyciela, jeśli natomiast nie zgadza się z treścią nakazu, w tym samym terminie musi wnieść zarzut. Wtedy to Sąd powinien wyznaczyć termin rozprawy.
Co istotne, nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym nie musi być opatrywany klauzulą wykonalności.
Kolejno, postępowanie upominawcze od nakazowego różni się głównie przedmiotem. Tym w postępowaniu upominawczym mogą być tylko roszczenia o charakterze pieniężnym. Celem postępowania upominawczego dla wierzyciela jest oczywiście uzyskanie nakazu zapłaty wobec dłużnika. Kolejną cechą odróżniającą od siebie te dwa postępowania jest sposób odwołania od wydanego nakazu zapłaty – to znaczy w postępowaniu upominawczym odwołaniem tym będzie sprzeciw.
Postępowanie uproszczone, jak sama nazwa wskazuje jest prostsze i szybsze w przeprowadzeniu. A to dlatego, że dotyczy głównie umów, których wartość nie przekracza 20 tysięcy złotych, a także spraw o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności rzeczy sprzedanej konsumentowi z umową, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty, a także roszczeń o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej bez względu na wartość przedmiotu sporu. W celu wniesienia pozwu do Sądu został wniesiony specjalny formularz Sądowy. Jest to zdecydowane uproszczenie dla wierzycieli.
Trzy opisane powyżej postępowania to zazwyczaj skuteczne sposoby na odzyskanie swoich środków finansowych. Jest to działanie stosowane niezwykle często, co stwierdzamy opierając się na praktyce oraz doświadczeniu w pracy z osobami zadłużonymi.
Rola pełnomocnika – prawnika wobec powyższych sprawach wobec Dłużnika jest niezwykle istotna i zazwyczaj tylko pomoc profesjonalisty pozwala skutecznie uchylić się od obowiązku zapłaty, jeśli istnieją ku temu przesłanki.