Wyłączenie rzeczy z masy upadłości

Niekiedy w toku postępowania upadłościowego okazuje się, że sprzedaż pewnych składników majątku w ramach likwidacji masy upadłości pociąga za sobą nadmierne trudności, a co za tym idzie prowadzi do przedłużenia postępowania i wygenerowania niepotrzebnych kosztów.

Opisana sytuacja bardzo często ma miejsce gdy w skład masy upadłości wchodzi niewielka ułamkowa część prawa własności nieruchomości – tego typu składniki masy upadłości nie cieszą się z reguły zainteresowaniem licytantów, z uwagi na możliwe komplikacje w wykonywaniu prawa współwłasności lub dalszego zbycia takiego udziału. Zdarzają się również ruchomości, którymi z jakiegoś powodu nie jest zainteresowany żaden potencjalny nabywca, przez dłuższy czas.

W opisanych powyżej przypadkach zastosowanie znajduje art. 315 Prawa Upadłościowego, zgodnie z którym – pomimo jego mylącej nazwy, wymieniającej jedynie wyłączenie rzeczy ruchomych – „Sędzia-komisarz może wyłączyć określone składniki majątku z masy upadłości, w tym nieruchomość lub jej ułamkową część, jeżeli nie można ich zbyć z zachowaniem przepisów ustawy, a dalsze pozostawanie tych składników majątku w masie upadłości będzie niekorzystne dla wierzycieli z uwagi na obciążenie masy upadłości związanymi z tym kosztami.”.

Powyższy przepis oznacza, że w celu wyłączenia przedmiotu z masy upadłości muszą zajść następujące przesłanki:

• brak możliwości zbycia danych przedmiotów z zachowaniem przepisów ustawy;

• dalsze pozostawanie danych przedmiotów w masie upadłości jest niekorzystne dla wierzycieli z uwagi na obciążenie masy upadłości związanymi z tym kosztami.

W sytuacji gdy wymienione przesłanki zostają w ocenie dłużnika spełnione, może on złożyć stosowny wniosek o wyłączenie. Instytucja wyłączenia składnika majątku z masy upadłości w założeniu służy ochronie biorących udział w postępowaniu upadłościowym wierzycieli, aby nie doznali oni szkody spowodowanej przedłużającym się postępowaniem i kosztami obciążającymi dany składnik majątku.