Ocena dobrej wiary przy roszczeniu o zapłatę za korzystanie z nieruchomości

W każdej sprawie w której treść orzeczenia uzależniona jest od dobrej lub złej wiary uczestnika obrotu cywilnoprawnego pojawiają się wątpliwości dotyczące prawidłowej jej oceny. Szczególnej doniosłości ta kwestia nabiera w realiach obrotu nieruchomościami – w szczególności ze względu na wartość przedmiotów czynności.

W toku sprawy prowadzonej przez Kancelarię pojawił się przypadek powództwa o zapłatę za korzystanie z nieruchomości bez tytułu prawnego, strona powodowa zarzucała w treści pozwu złą wiarę strony pozwanej, co ostatecznie dało roszczenie z art. 225 Kodeksu Cywilnego – odpowiedzialność posiadacza w złej wierze.

Najbardziej znaczący element kazusu stanowił fakt, iż to strona pozwana odkryła przypadkowo iż faktyczny stan nieruchomości jest niezgodny z prawem – część gruntu użytkowana jako droga konieczna nie była jej własnością – po czym zwróciła się do strony powodowej celem uregulowania ww. nieprawidłowości, chcąc dokonać nabycia prawa własności fragmentu nieruchomości koniecznego do połączenia z drogą publiczną. Dochodzona kwota została naliczona za okres bezczynności strony powodowej, zdaniem której pozwany znajdował się wówczas w złej wierze. Choć na pierwszy rzut oka nie wydaje się, aby roszczenie było dochodzone słusznie, przepisy nie dają jednoznacznej odpowiedzi. W takich sytuacjach praktyka nakazuje przyjrzeć się linii orzeczniczej Sądu Najwyższego, który w treści wyroku z dnia 10 maja 2021 roku (I CSKP 77/21, LEX nr 3245496) określił, iż „(…) w złej wierze jest ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo wie, że prawo to mu nie przysługuje albo też ten, kto wprawdzie ma świadomość co do nieprzysługiwania mu określonego prawa, jednakże jego niewiedza nie jest usprawiedliwiona w świetle okoliczności danej sprawy.” z czego jednoznacznie wynika, iż do oceny złej lub dobrej wiary danego uczestnika obrotu cywilnoprawnego konieczny jest akt powołania się przez niego na fakt przysługiwania mu danego prawa.Nie znajduje zatem uzasadnienia ocena, jakoby osoba przypadkowo odkrywająca niezgodność stanu faktycznego ze stanem prawnym i dążąca do jej korekty miała ponosić odpowiedzialność z tytułu posiadania w złej wierze.

Masz pytanie? Porozmawiajmy.

Zadzwoń lub napisz — wrócimy z odpowiedzią i podpowiemy najlepsze dalsze kroki w Twojej sprawie.

• ✅ szybki kontakt
• ✅ konsultacje: Kraków i zdalnie
• ✅ doświadczeni prawnicy

12 307 14 04 zadzwoń (stacjonarny) +48 797 331 312 zadzwoń (komórka) Formularz kontaktowy →

Odpowiemy najszybciej jak to możliwe.